Pan Tadeusz

From Wikimedia Commons, the free media repository

English: Pan Tadeusz — an epic poem written in Polish by Adam Mickiewicz, first published in Paris in 1834

Français : Pan Tadeusz — un poème épique écrit en polonais par Adam Mickiewicz, publié pour la première fois à Paris en 1834

Polski: Pan Tadeusz — poemat epicki napisany przez Adama Mickiewicza, po raz pierwszy wydany w Paryżu w 1834 r.

Русский: Пан Тадеуш — польская эпическая поэма написана Адамом Мицкевичом, изданная в первый раз в Париже в 1834 г.

Wtem ujrzała młodzieńca i z rąk jej wypadła / Suknia, a twarz od strachu i dziwu pobladła.	Spod ramion wytknął palce i długie paznokcie, / Przedstawiając dwa smycze chartów tym obrazem	Czasem do Litwy kwestarz z obcego klasztoru / Przyszedł...	Nie masz zgody, Mopanku, pomiędzy Soplicą / I krwią Horeszków...
Podniesione do góry węzłowate sznurki: / "Ogórków chcesz Waść? krzyknął, oto masz ogórki"	Wtem pomiędzy ich usta mignęła znienacka / Naprzód mucha, a za nią tuż Wojskiego placka.	Dziewczyna powiewała podniesioną w ręku / Szarą kitką, podobną do piór strusich pęku	Schyliwszy się i ręce obmywszy w strumieniu, / Usiadł przed Telimeną na wielkim kamieniu
Niedźwiedź, Mospanie!	Chwalicie mą tabakę, Mości Dobrodzieje, / Obaczcież, co się wewnątrz tabakierki dzieje	Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty / Swój róg bawoli, długi, cętkowany, kręty	Zosia w porannym stroju i z głową odkrytą / Stała, trzymając w ręku podniesione sito
Zosia kładnie pończoszki białe, ażurowe, / I trzewiki warszawskie białe, atłasowe	Hrabia krzesłem w środku zagrodził im drogę	W środku na snopie zboża Ekonom usiadłszy, / Nudzi się, kręci głową, roboty nie patrzy	Dobywa pozew, czyta głośno oświadczenie.
Wyniosł traw, liścia; usiadł przed domem i świsnął / Na ten świst rój królików spod ziemi wytrysnął.	Wnet Gerwazy (to on był) przez tłum się przecisnął / Na środek izby, wkoło Scyzorykiem błysnął	"Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark Maciejów, / Sam zbrojny, za nim zbrojnych dziesięciu dżokejów.	Kapelusz miał okrągły z piórem, w ręku szpadę, / Okręcił się i szpadą powitał gromadę.
Sędzia i Robak na ziemi / Klęczeli objąwszy się i łzami rzewnemi / Płakali	Panno Zofijo, rzecze, Pani Telimeno! / Nigdy się krwią bezbronnych ta szpada nie splami	Za baranem szły woły, trzoda owiec, kozy, / Za bydłem cztery ciężko pakowane wozy.	Robak był bliższy, Hrabię ciałem swym zakrywa, / Dostał za niego postrzał, spod konia dobywa
Państwo Lachy, już jest ta gadka między wami, / Że każdy Moskal złodziej	Jam jest Jacek Soplica...	Żubr pierwszy raz w życiu / Zląkł się i uciekł w głębszym schować się ukryciu.	Stał ułan jak słonecznik, w błyszczącym kołpaku, / Strojnym blachą złocistą i piórem koguta
Tak, tak, Panie Gerwazy. Tak, Panie Protazy.	Lecz jenerał Kniaziewicz, wzrostem najsłuszniejszy, / Pokazało się, iż był w ręku najsilniejszy	Już z rozkazu Sędziego pleban stał na stole / I ogłaszał włościanom Tadeusza wolę.	Było cymbalistów wielu, / Ale żaden z nich nie śmiał zagrać przy Jankielu
Ach, to może ostatni! patrzcie, patrzcie, młodzi, / Może ostatni, co tak poloneza wodzi!